Nederlands

Een mogelijke weg...

Christelijke gehuwden, mannen en vrouwen, al dan niet voor de wet gescheiden van hun partner, horen in het diepst van hun beproeving een oproep tot vergeving en trouw. Is dat mogelijk ?

"Dat ligt niet in de macht der mensen, maar voor God is alles mogelijk" (Mt 19,26)

Op voorspraak van Maria, vragen zij aan Christus in wie hun huwelijksverbond bezegeld is, de genade om aan die oproep te beantwoorden boven hun menselijk falen uit.

Zij maken dus de keuze om zich niet te laten meeslepen in een nieuwe relatie. In de Gemeenschap Onze Lieve Vrouw van het Verbond vinden zij daartoe broederlijke en geestelijke steun.Zij laten zich geduldig weer opbouwen in vrede. Dat heeft zijn weerslag op hun kinderen en op hun familie.

Ik moet dit onderwerp eerst even kaderen in de actualiteit, dus vraag ik even wat van uw geduld en uw aandacht bij deze inleiding die hoofdzakelijk informatief is, en ik beloof u dat het na de pauze wat concreter en levendiger wordt met getuigenissen en mooie overwegingen vanuit de grote schat van ons geloof.

De situatie van hertrouwde echtgescheidenenis blijkens de aandacht in de media immers hét agendapunt geworden van de Synode van deze maand. De vraag is dan steeds: gaat de Kerk haar standpunt daarover herzien of niet? Om het even eenvoudig te stellen: voor de Kerk is het huwelijk onverbreekbaar, en wie na een echtscheiding hertrouwt of met iemand anders gaat samenwonen, kan het sacrament van de eucharistie niet meer ontvangen. Daar er al zoveel over geschreven en gespeculeerd vanuit vele invalshoeken dat de aanloop naar deze Buitengewone Synode alleszins in een minder serene sfeer verlopen is dan bij vorige Synodes.

Wie zijn kruis niet opneemt om Mij te volgen, is Mij niet waardig…”

Jozef (O.T.) als bijbels voorbeeld van onwankelbare trouw

Ik las onlangs: “Wie het Kruis van zijn huwelijk niet opneemt, gooit het op zijn kinderen…”

Ik moest daaraan denken, toen ik twee weken geleden een film zag, die momenteel in de zalen loopt “Boyhood”, vertaald “Jongensjaren”. Een tamelijk poëtische en mooie film trouwens, die 10 jaar weergeeft vanuit de belevingswereld van een jongen tussen zijn 8 en 18 jaar, een kind van gescheiden ouders… Zoals het vaak gaat, ouders die na hun scheiding, vooral naar zichzelf op zoek zijn, en hun kinderen noodgedwongen meeslepen in hun nieuwe relaties, in steeds veranderende gezinssituaties, dikwijls met veelvuldig verhuizen en veranderen van school als gevolg. De realiteit blijkt soms ver af te staan van het romantisch ideaal van wat zo mooi “nieuw samengestelde gezinnen” heet. Een kind moet dat noodgedwongen allemaal ondergaan, en in volle puberteit alle begrip opbrengen voor zijn vader en/of moeder die vooral zichzelf achterna lopen na de ontreddering van hun echtscheiding. Het is gelukkig niet altijd even schrijnend, maar toch… “Wie het Kruis van zijn huwelijk niet opneemt, gooit het op zijn kinderen…”

Ik ga vandaag proberen een antwoord te geven op een heel concrete vraag die iemand me gesteld heeft in verband met dit programma, nl. hoe belééft ge die onverbreekbaarheid van het huwelijk als ge gescheiden zijt?... Het sacrament van het huwelijk bestaat dan toch niet meer?.... En achteraf dacht ik: daar kan ik misschien eens een hele uitzending aan besteden, want dat lijkt misschien inderdaad een tegenstrijdigheid.